*gaaaasp* Nie cierpię posługiwać się liryką, w dodatku tak niewyszukaną, ale bardzo chciałam coś napisać dla tego człowieka. Tym bardziej, że wkrótce mija setna rocznica jego urodzin.

Bohdan Ihor Antonycz urodził się 5 października 1909 roku. Był właściwie Łemkiem, ale aktywnie uczestniczył w życiu Ukrainy, można powiedzieć, że był Ukraińcem z wyboru, a więc - z wyboru moim rodakiem. Kimś, kto wypełnił mi pustkę, która powstała po zanegowaniu talentu większości polskich poetów [zwłaszcza Mickiewicza]. Innymi słowy, mój prywatny wieszcz. Twórca cholernie mało znany, właściwie gdyby nie jego narzeczona, Olga Księżopolska, nie wiadomo, czy kiedykolwiek moglibyśmy go czytać. Imho geniusz. Niezwykła inwencja, zaskakująco proste środki przekazu, a równocześnie jego liryki aż mienią się barwami, które trudno sobie w ogóle wyobrazić komuś wychowywanemu na tak świetnych, że aż wytartych poetach romantycznych czy sztucznych, przesiąkniętych - jak dla mnie - salą szpitalną utworach twórców współczesnych.

Aluzje w tekście mogą być niejasne, więc wymienię.

W pierwszej zwrotce chodzi oczywiście o naród ukraiński, rozdzierany to przez Polaków, to przez Rosjan, dotknięty brakiem poszanowania dla swojej kultury i namolnym przeciąganiem to w jedną, to w drugą stronę.
Wsią spokojną nazwałam sobie ironicznie ZSRR, a pożar, który mógł wszystko spalić - to nastroje Ukraińców; wściekłość podsycana wybuchającymi w międzyczasie wojnami i wielkim głodem z 1933.

Poezja Antonycza, wydawana za życia i pośmiertnie, właściwie utonęła w natłoku wydarzeń II wojny światowej. Został wydobyty z zapomnienia dopiero w latach 60-tych.

W drugiej kpię sobie z modernizmu. Antonycz, urodzony i wychowany w czasach dominacji tego prądu w sztuce, może nie tyle walczył z dekadencją, marazmem i leniwym nurzaniem łap w źródle inwencji, co po prostu z tego źródła wystawił głowę, a potem wyszedł cały, ku zaskoczeniu innych twórców.

Motywy astronomii, wędrówek gwiazd, a także przyrody [w Starym winie - zamkniętej w szkle], zimowych krajobrazów często przewijały się w jego twórczości. Podobnie zresztą, jak obrazy bezdusznego miasta. Tak o tym pisał w Autobiografii:

A kiedy z gór zeszedłem do gwaru miast niezdrowych,
w niepowodzeniach, w biedzie nie kląłem doli anim jej nie ganił,
patrzyłem się spokojnie na fal złowrogich huragany.
Moje pieśni - nad rzeką czasu most kalinowy,
jam zakochany w życiu poganin.

Zmarł w 1937 roku z powodu zapalenia opłucnej.
Używał najczęściej dziewięciozgłoskowca, dlatego w hołdzie dla niego zmusiłam się, żeby też go tu użyć.

W Wiśniach tak określił swoje miejsce w literaturze:

Antonycz chrabąszczem był, na wiśniach kiedyś mieszkał,
tych wiśniach, które w wierszach Szewczenko opiewał.